مسیح و آرش عدل پرور گندم

‏از ریشه چیدی هر چی کاشتم‏گرفتی از من هر چی داشتم‏دردی که با رفتنت بزرگ شد‏من اسمشو گندم گذاشتم‏گندم که بیدونه نمیشه‏پرنده بی لونه نمیشه‏وقتی که قلبش جلد میشه‏هیچ جا براش خونه نمیشه‏من این دردو از هر طرف خوندمش درد شد‏به کوچه گفتم درختاش همه زرد شد‏من بغض کردم دل آسمون بارید‏انگار یه دنیا به دنیام بدهکاری‏من این دردو از هر طرف خوندمش درد شد‏به کوچه گفتم درختاش همه زرد شد‏من بغض کردم دل آسمون بارید‏انگار یه دنیا به دنیام بدهکاری‏می‌بینی این غمی که پیر زد تو خونمه‏صدای ضربه‌های ریز استخونمه‏برای این غمای کهنه من جوونم حیف‏اینی که داره می‌ره ساده آره جونمه‏این روزا خنده‌هامم خنده‌داره سرده‏تموم فصلامم خزون و برگ زرده‏این استخواره قلبو تیکه پاره می‌کنه‏دلم تو کوچه مثل قلب تو رهگرده