<p>امان از عقربه های ساعت</p><p>بازم طلوع خبر از اومدن یه روز جدید میده </p><p>اما واسه منی که روزام تکرارین</p><p>طلوع جذابیتی نداره </p><p>مثه شب </p><p><br></p><p>روی تخت دراز میکشم و به سقف اتاق نگاه میکنم </p><p>برام فرقی نداره چی کجاست وقتی چیزی که باید سرجاش باشه نیست </p><p>نمیدونم از خودم دلگیرم.. یا اونی که باید باشه و نیست </p><p><br></p><p>هرچقدر تو از من دور میشی</p><p>دیوارای این اتاق به من نزدیکتر میشن</p><p>مثه شب </p><p><br></p><p>یه پارچه سفید انداختم رو آینه</p><p>نمیخوام نگام به خودم بیوفته</p><p>الان دیگه خودم خودمو نمیشناسم</p><p>مثه شب </p><p>……</p><p>شدم مثه یه ابر گرفته که دوبه شکه بباره یا بره </p><p>بره و دنبال یه منظره بگرده</p><p>به امید اینکه تموم شه این گرفتگی و تیرگی </p><p>مثه شب </p><p><br></p><p>مثه ابری که منظره شو باد انتخاب میکنه </p><p>مث تو … که تعیین میکنی برم یا بمونم و بیشتر تو این سیاهی غرق بشم </p><p>با بودن یا نبودنت</p><p>مثه شب</p><p>…</p><p><br></p><p>تنها خوبی این روزا اینه که تنها نیستم </p><p>آدمای زیادی حال منو دارن هر چند کنارم نیستن </p><p>مث تو که نیستیو هستی </p><p>مثه شب </p><p><br></p><p>وقتی غروب میشه، وقتی تاریک میشه وقتی بارون میزنه </p><p>وقتی به شلوغی دورم نگاه میکنم </p><p>تو حتی نبودنتم عین بودنه.. اما با یه رنگ دیگه </p><p>مثه شب</p><p><br></p><p>مثه یه آتشفشان خاموشم که نمیشه به سکوتش اعتماد کرد </p><p>شاید تا آخرین نفسم تلخی حرفمو نچشی </p><p>اما آتشفشان همیشه آتشفشانه ، قدرتمند، خاموش و ترسناک </p><p>مثه شب </p>
