فرخ اجبار

از پنجره بارونو ببین ای دل تنهاسنگینه تقاص غم این عهد شکن هااین دُرّه جوانی که گران است عزیزمدادم به خیال ته این ذهن مریضمتو این دل وا مونده پر از حرفه ، چقدر حرفخشکیده تو  فکرم که نمیخوامو نمیگمدائم پی چیزی که ندارم که ندیدممن اول راهم که به  آخر نرسیدمیارم تو کجایی که ندارم خبر از توانقدر فراموشی و اجبار کشیدمحتی خودمم رفت ز یادم که خرابماز بس به دلم آنچه که میخواست ندادممن مثل جزیرم که اسیرم که اسیرمیه قایق بی مقصد گم کرده مسیرمطوفانیه دریای من و اسکله تنهاسبا ضربه هر موج چه آهی نکشیدم