<p>از همان روزی که دست حضرت قابیل</p><p><br></p><p>گشت آلوده به خون حضرت هابیل</p><p><br></p><p>از همان روزی که فرزندان آدم</p><p><br></p><p>زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید</p><p><br></p><p>آدمیت مُرده بود، گرچه آدم زنده بود</p><p><br></p><p>از همان روزی که یوسف را برادرها به چاه انداختند</p><p><br></p><p>از همان روزی که با شلاق و خون دیوار چین را ساختند</p><p><br></p><p>آدمیت مُرده بود، گرچه آدم زنده بود</p><p><br></p><p>من که از پژمردن یک شاخه گل</p><p><br></p><p>از نگاه ساکت یک کودک بیمار</p><p><br></p><p>از فغان یک قناری در قفس</p><p><br></p><p>از غم یک مَرد در زنجیر</p><p><br></p><p>حتی قاتلی بر دار</p><p><br></p><p>اشک در چشمان و بغضم در گلو</p><p><br></p><p>من در این ایام زَهرم در میان زَهر مارم در سبوست</p><p><br></p><p>مرگ او را از کجا باور کنم</p><p><br></p><p>صحبت از پژمردن یک برگ نیست</p><p><br></p><p>باد جنگل را بیابان میکند</p><p><br></p><p>دست خون آلود را در پیش چشم خلق پنهان می کنند</p><p><br></p><p>هیچ حیوانی به حیوانی نمیدارد روا</p><p><br></p><p>آنچه این نامردمان با جان انسان می کنند</p><p><br></p><p>صحبت از پژمردن یک برگ نیست</p><p><br></p><p>فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست</p><p><br></p><p>فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نَرُست</p><p><br></p><p>فرض کن جنگل بیابان بود از روز نَخُست</p><p><br></p><p>در کویری سوت و کور در میان مردمی با این مصیبتها صبور</p><p><br></p><p>صحبت از مرگ محبت مرگِ عشق</p><p><br></p><p>گفتگو از مرگ انسانیت است</p>