آخرش اومدن با روزگار
گره کوریه که بخت منه
که تموم اتفاقای بعدش
شاخه زندگی سخت منه
شاید این زخمی که از تو خوردم و
از حرارتش زبونه میکشم
یا تموم بیکسیها و همهش
فقط از دست زمونه میکشم
بگو بازم هوامو داری و مثل همه من و تنها نمیذاری
بگو هستی تا نترسونتم
ظلمت این شب تکراری یا بگو هستی و روی ماه تو امشب پشت ابر پنهون نمیشه
آسمون بخت تیره من ابری نمیمونه همیشه
بگو بازم هوامو داری و مثل همه من و تنها نمیذاری
بگو هستی تا نترسونتم
ظلمت این شب تکراری یا بگو هستی و روی ماه تو امشب پشت ابر پنهون نمیشه
آسمون بخت تیره من ابری نمیمونه همیشه
من که پشتم به خودت گرم آباز
هر چی این راهها میام نمیرسم
نکنه دستامو ول کاردی برم
که به هر چی که میخوام نمیرسم
شایدم من اشتباهی اومدم
که در این بستهرو وا نمیکنی من
به این سادگی دل نمیکنم
از تو که منو رها نمیکنی
بگو بازم هوامو داری و مثل همه من و تنها نمیذاری
بگو هستی تا نترسونتم
ظلمت این شب تکراری یا بگو هستی و روی ماه تو امشب پشت ابر پنهون نمیشه
آسمون بخت تیره من ابری نمیمونه همیشه
بگو بازم هوامو داری و مثل همه من و تنها نمیذاری
بگو هستی تا نترسونتم
ظلمت این شب تکراری یا بگو هستی و روی ماه تو امشب پشت ابر پنهون نمیشه
آسمون بخت تیره من ابری نمیمونه همیشه
