<p>چقدر زخمی از دشنه ی روزگاریم<br>چقدر آه ناگفته تو سینه داریم<br>به غیر از همین آستین غریبی<br>کجا بغض هامونو باید بباریم<br>غم ما تو هر سینه ای جا نمیشه به این سادگی ها دلی وا نمیشه<br>دیگه هیچ لبخند آرامبخشی حریف دل خسته ی ما نمیشه<br>زمونه نفس های ما رو گرفته جای دستمون پای ما رو گرفته<br>با این روز و شب های کابوس وارش نجنگیده رویای ما رو گرفته<br>خدایا غریبیم دریاب ما رو تو که میشنوی این همه ربنا رو<br>برامون یه بارونی بفرست شاید بباره بشوره غم روزگارو<br>یه شعریم از بیت اول تا آخر به جز عشق چیزی گدایی نکرده<br>یه سازیم افتاده یه گوشه تنها که هیشکی بهش اعتنایی نکرده<br>زمونه نفس های ما رو گرفته جای دستمون پای ما رو گرفته<br>با این روز و شب های کابوس وارش نجنگیده رویای ما رو گرفته<br>خدایا غریبیم دریاب ما رو تو که میشنوی این همه ربنا رو<br>برامون یه بارونی بفرست شاید بباره بشوره غم روزگارو غم روزگارو <br></p>