رضا صادقی نوافن

رو به آیینه نشستم زل زدم به خاطراتمبسته های قرص اینجان که بشن راه نجاتمصبح به صبح مجبور میشم با گذشتم رو به رو شممن با موهای سفیدم عمریه سیاه پوشمکی میدونه تو سکوتم با دلم چیکار کردممن که به جای گذشتم از خودم فرار کردمروز و به شب میرسونم با خیالی غیر ممکندردو ساکت میکنم با روزی چند وعده نوافنمن هنوزم که هنوزه پرم از خواب ندیدهمن همون صدای خستم که به جایی نرسیدهتوی خلوت اتاقم تنهاییمو قاب کردمهر کجا که کم آورم رو خودم حساب کردمبرای شب گریه حتی حتی یه شونه نموندهزندگیمو سیل برده چیزی از خونه نموندهمن شکنجه شدم اما از غرورم دل نکندمدر این قفس که باشه میبینی منم پرندمکی میدونه تو سکوتم با دلم چیکار کردممن که به جای گذشتم از خودم فرار کردمروز و به شب میرسونم با خیالی غیر ممکندردو ساکت میکنم با روزی چند وعده نوافن