<p>یه دیوونه ازم ساختی که حرف مردم شهرم<br>یه جوری تو خودم میرم که انگار با خودم قهرم<br>یه دیوونه ازم ساختی که از هر چی بگی خستم<br>من انقدر بعد تو مردم که از مردن نمیترسم<br>غمی که از تو با منه هر کوهیو خم میکنه<br>اونی که غرق تو شده بی وقفه درکم میکنه<br>گرفتی دنیامو ازم جنون من اجباریه<br>زخمی که تو زدی به من بدجوری زخم کاریه<br>چه شبایی تا خود صبح تو غمت گریه میکردم<br>تو سکوتم غصه خوردم سوختمو ساختم با این همه دردم<br>با چه حالی کل شهرو گشتمو پیدات نکردم<br>توی چشم همه جز تو شبیه یک دوره گردم<br>شدم شکل یه آواره تو شهر مادریم بی تو<br>چقد سخت و نفس گیره تموم زندگیم بی تو<br>یه جوری پای تو موندم که از اول خودت خواستی<br>ولی هیچوقت نشد حتی رو حرفای خودت وایستی<br></p>