سیامک عباسی خستم از همه

تنهام و تنهاییامو دوست دارمتنهاییام، می‌مونن کنارماز بس که با هر کی نشستم زخم خوردمبا آدما، دیگه کاری ندارممن همیشه کوله‌بارم پر از رفاقت بودمن به هر کی رسیدم بی‌صداقت بودعشقش از رو عادت بودهمرنگ جماعت بودخسته‌م از همه، از عشقای سیاه سفیداین قلبِ عاشقم یه روزِ خوب و خوش ندیدخسته‌م از همه، یه جوری باورم شکستکه رد نمی‌شم حتی از کنار آدمای جدیدکی به دادم رسید؟من همه‌ی مشکلاتم از مهربونی‌مهاگه تو خودم شکستم و هیچی نگفتم از صبوری‌مهحیف، همیشه با همه زیاد و با خودم کم بودمکاش یه کم فکر خودم بودمکاش فکر خودم بودمخسته‌م از همه، از عشقای سیاه سفیداین قلبِ عاشقم یه روزِ خوب و خوش ندیدخسته‌م از همه، یه جوری باورم شکستکه رد نمی‌شم حتی از کنار آدمای جدیدکی به دادم رسید؟