<p>در انتهای شبی که<br>منِ تو و منِ من<br>در جدال بودند<br>تمام خاطرههامان<br>به جای آنکه وساطت کنند<br>لال بودند<br>در انزوای تنم، در خودم، پناه به تو بردم<br>منی نبود، همه تو بودی<br>چنان به باورِ نیستِ خودم یقین دارم<br>که شک ندارم همین شعر را هم تو سرودی<br>من را زِ من بستان برو<br>تنها زِ گورستان برو<br>من آشنای شب شدم<br>تنها بذارم با خودم<br>من را بگیر از من، برو<br>از شهرِ دل بستن برو<br>من ماهیام در تُنگِ تَنگ<br>این شیشه را بشکن، برو<br>من آسمان شبم، من غم سکوت کویرم<br>منم که معنی هیچم<br>بیا که دور گلویم، طناب خاطرهها را<br>به یاری تو بپیچم<br>میان جنگ من و من، تو زخم خوردی و رفتی<br>اسیر ماندی و تنها<br>بیا و ناجی خودت باش، در این جنونِ نَفَسکُش<br>در این تقابلِ مَنها<br>من را زِ من بستان برو<br>تنها زِ گورستان برو<br>من آشنای شب شدم<br>تنها بذارم با خودم<br>من را بگیر از من، برو<br>از شهرِ دل بستن برو<br>من ماهیام در تُنگِ تَنگ<br>این شیشه را بشکن، برو<br></p>
