زندگی چه عجیبه، به فردا الان غریبه، کسی نیستش اونقدر شبیبه، ماسکی که جلوت پوشیده. بیدار شدم یه روز صبح من، دیدم دورم پر دشمن، کارام زیر میکروسکوپن، پن پن پن. موزیک سوپر پاورم اسپایدی، وکال خاص من آیدیم، مثل مایلی یا که آیلیش، نمیمیرم ومپایر دایریز. حست تو من آدم فضایی، دسپرت بودم قالم نذاری، چرا همش در حال فراری، دیگه نمیخوامت واقعاً نیساری. دنبال نرمالی برو بای بای، من زندگیم سایفای با یه مایتای توی بالی، مهم نی وایفای نیستش عالی، فکر نکن خیلی اسپشالی. تو فقط مزهی امسالی، مثل کالی، نیومدم مجبورت کنم مثل ایتی دنبال یوفوام من. میرم از جمعتون، میشم از همه دور، برا همیشه، نیستم نه حرف زور، میجنگم همهجوره، من برا همیشه. تو این کوچهها راه میرم با غروب، سر میکنم طلوع صبح و تا غروب، فیروزهی آبی رنگ آسمون، امید ما به اون با چشمهای کاسهخون. ای روزگار زیبا و نازنین، چرا فکر میکنی ما از آهنین، یه روزی باز خداحافظی بکنیم با زمین، این نیز بگذرد بگذریم ما از این. اگه باشه این آخرین آهنگمون، از روز اول بود این کل حرفمون، صبح بخیر تهران ای شهر من، چرا خوابیدی پاشو باهام حرف بزن. میرم از جمعتون، میشم از همه دور، برا همیشه، نیستم نه حرف زور، میجنگم همهجوره، من برا همیشه. روشنش کن، سفینهتو، بیا منو از زمین بکن و، چک یک دو سه، میشنوی صدامو، نذار بشم همرنگ آدما. هی بیا به دادم برس، از دست زامبیها نجاتم بده، یه چی بده که خوابم بره، اگه قراره تش به گامم بده. بگو میگذرن روزای بد، تش جاش میاد روزای خوب، زمینو میگیریم تیکاوور، هی تو زرو ولش میکنیم ویپه با هم. بعد میگیریم سه تا کام، یکه بام میریم بالا با هم، صدا درام بلنده، نیستن دنی و دلا بام، مثل شخصیت بده تو کتابام شدن که، بذار بدن همه چتمونو لو. کل شهر دارن در میارن ادامونو اوه، به این صداهای دور و برت گوش بده، چون دیانای کل ایران توشه صدا زاها. اگه درا بسته شد، اگه درا بسته شد، که دیگه نیام سمت تو، که دیگه نیام سمت تو. اگه درا بسته شد، اگه درا بسته شد، که دیگه نیام سمت تو، برا همیشه. نیستم نه حرف زور، میجنگم همهجوره، من برا همیشه. اینجا کفدارا میررقصن دور شیر، وقتی زخمیه خورده تیر یا دیگه شده پیر، یه مشت مفتبر رخ بگیر، میخوان بگیرننت با کلی عقده زیر. ولی تو حدمون نیستن این جدیدمیدا، عجیبغریبا این ندیدبدیدا، به همشون بگو بیان صف ببندان، از تهران الای تا کف لندن. حرفامون تو دل میرفتن، عکسامون گوگل میکردن، لفظا تو شهر مثل نودل میچرخن، از همه بالاتر وصل پولشنی اصلا. نه تخبمون صحبت و تهدید، دروغ پشت دروغ تهمت و تخریب، وقتی که ما از دل و جون بذاریم، تا آخر تاریخ موندگاریم برا همیشه. روشنش کن، سفینهتو، بیا منو از زمین بکن و، چک یک دو سه، میشنوی صدامو، نذار بشم همرنگ آدما. میرم از جمعتون، میشم از همه دور، برا همیشه.
