من که مجنون توام
مست و مفتون توام
در جهان افسانم
زان که دلخون توام
با که گویم راز دل
من که مجنون توام
با که گویم راز دل
من که دلخون توام
من کی ام اسیرت نصیبی
ای حبیبم وای بر من
ناامید از چاره دردم
طبیبم وای بر من
من که در کویت ندارم
جز گناه بی گناهی
بی گنه خونین دلم
تنگ رقیبم وای بر من
گل بسوزد از غم
در چمن چون بگذرم
من ز حسرت همچو گل
جامه بر تن بردنم
گر بگریم چشم من
بگذرد اشک از سرم
با که گویم راز دل
من که مجنون توام
در دل شب از غمت
یک آسمان اختر بریزد
همچو شمع از دیده سوزان
خون آتش بریزد
گل بسوزد از غم
در چمن چون بگذرم
من ز حسرت همچو گل
جامه بر تن بردنم
گر بگریم چشم من
بگذرد اشک از سرم
با که گویم راز دل
من که مجنون توام