روزی که برف میبارد با من بمان
ای خوبِ روزهای بارانی
دلم پر از تپشِ گریه است
بیا با من بمان
آه ای ترانه ی بارانی
تویی که حادثه ی سبزِ آرزوهایمی
تویی که خانه ای روشنت
همیشه آشیانِ مهربانیِ من است
بیا با من بمان
تویی که در شبِ خلوت
رفیقِ تنهاییِ من ای سحر
دلت کجاست که حالم رو به رسوایی است
بیا با من بمان
دلم شکسته تر از این مکن
دلم پر از هیاهوی تیشه ای است که ریشه میزند
به جان و تن
تویی که قصه گوی خاطراتِ کودکی
تویی که واژه های گریه را
غریبه می کنی
بیا با من بمان
نشسته ام به تماشا
نشسته ای به تماشا
تمامِ سهمِ من از آسمان تویی
تویی که خاطره سازِ بهارِ خرمِ منی
دوباره با من بمان
بیا بهارِ دوباره
دوباره با من بمان
ای همسفر ترینِ نگاهِ عاشقِ من
بیا بمان
بیا بمان
که بی تو لحظه های من
خزانِ غم انگیزی است
میانِ پنجره های شب
سرودِ ماندنِ توست
بیا بمان
بیا بمان