روزبه بمانی گل به خودی

بس که نادیده گرفتن ما رو با خودم با همه دنیا قهرم هیچکی یادش نمیاد کی بودیم عاشق حافظه این شهرم وقتی گریه‌ام می‌گیره می‌خندم نمیدونم با خودم چند چندم زندگی کردن اما یادم نیست بس که هر ساعتشو جون کندم کجایی کجایی دل سادم ببین من به چه روزی افتادم ببین زندگیمو کجایی یه شب حس خوشحالی شدم شکل یه حسرت خالی ببین زندگیمو مثل کشتی کف اقیانوس انگار از چشم همه پنهونم هیچکی گردن نمیگیره ما رو من مثل گل به خودی میمونم آرزوهامو نبردم از یاد تا نذارم تو دلم خالی شه مطمئنم که یه روزی توی کوچه ما هم عروسی میشه کجایی کجایی دل سادم ببین من به چه روزی افتادم ببین زندگیمو کجایی یه شب حس خوشحالی شدم شکل یه حسرت خالی ببین زندگیمو