صائب بی تقصیر

می‌توانم برات بنویسمبا تو بودن چقدر زیبا بودخنده‌ای که براش می‌مُردمسهم من از تمامِ دنیا بودمی‌توانم بگویم آمدنتهدیه‌ی هر چه کار خوبم بودمی‌توانم بگویم آن رفتنبی‌گمان آخرین غروبم بودمی‌توانم برات گریه کنممی‌توانم بمیرم از دوریتمی‌توانم ببوسمت از دوروسط خنده‌های مجبوریتمی‌توانم نخواهمت امادوست داری دوباره نامه بدهمی‌توانم، نمی‌توانم نهبه فراموشیم ادامه بدهدوری از من، چقدر، خیلی دورمی‌رسی، گرچه دیر، خیلی دیرتا ببینم چی می‌کند تقدیربا دو تقصیر کار بی‌تقصیرمی‌توانم نخواهمت امادوست داری دوباره نامه بدهمی‌توانم، نمی‌توانم نهبه فراموشیم ادامه بده